To stolica prowincji Toskanii będące odpowiednikiem polskiego miasta wojewódzkiego. Wznosi się ono w północno centralnej części Włoch i otoczone jest z trzech stron przez malownicze wzgórza.
Nie ma dokładnych danych na temat pochodzenia miasta choć najprawdopodobniej tereny dzisiejszego miasta zamieszkiwane były już w X w., p. n. e. przez populacje starowłoskie, które zostały wyparte około VIII w., p. n. e. przez Etrusków.
Około III – II w., p. n. e. tereny te zostały podbite przez Rzymian. To właśnie rzymianie zbudowali tu niedużą, wioskę zwaną Florentia, która z czasem stała się ważnym punktem handlowym, militarnym i strategicznym. 
W późniejszych stuleciach rozbudowujące się miasto przechodziło pod panowanie Longobardów, Franków, Ostrogotów i Bizancjum. Częste wojny prowadzone przeciwko innym toskańskim miastom umacniały pozycję Florencji a jej rozwój urbanistyczny rozpoczął się w X w. Przez kolejne stulecia miasto przeżywało czasy swojej świetności. Jego największy rozwój przypada na okres pomiędzy XIV a XVI w., za panowania Medyceuszy kiedy to rozpoczyna się epoka Odrodzenia, za której kolebkę uważa się właśnie Florencję. To właśnie dzięki Medyceuszom Florencja stała się „stolicą” sztuki – malarstwa, rzeźby, literatury i muzyki a miasto przyjeło rolę przodownika, której żadne inne nie zdołało mu odebrać. To tu tworzyli wielcy artyści tacy jak Donatello, Michelangelo, Brunelleschi, Giotto, Galileo Galilei, Dante, Botticelli czy Masaccio odciskając swe piętno pośród zabytków i dzieł.
W XVIII w., Florencja przechodzi pod panowanie dynastii Habsbursko – Lotaryńskiej i pozostaje pod ich panowaniem aż do nadejścia Francuzów, którzy panują tu przez kolejne 15 lat aż do przywrócenia Florencji dynastii austriackiej. W roku 1860 Florencja zostaje wchłonięta przez Królestwo Italii (Włoch) a w 1861 r., staje się, na krótki czas stolicą tegoż królestwa, która w późniejszym czasie została przeniesiona do Rzymu. Tamtejsze muzea słynące na cały świat z jednych z najpiękniejszych dzieł i są godne zobaczenia.
Galeria Uffizzi posiadająca w swym zbiorze dzieła artystów włoskich i zagranicznych datowanych od XIII w do XVIII w., takich jak Cimabue, Giotto, Masaccio, Beato Angelico, Leonardo da Vinci, Botticelli, Michelangelo, Piero della Francesca, Raffaelllo, Caravaggio, Rubens, Dürer, Goya i wielu innych.
Galeria dell’Accademia w której zobaczyć można między innymi dzieła Michelangelo takie jak „Dawid”, „Pieta da Palestina” czy “Quattro prigionieri” Il Museo Nazionale de „il Bargello” znajdujące się w palazzo pochodzące z 1255 r., ze znajdującymi się wewnątrz rzeźbami z epoki Odrodzenia (artystów takich jak: Brunelleschi, Michelangelo, Cellini, Giambologna i Donatello) oraz biżuterią i bronią. Muzeum Storia della Scienza ze znajdującymi się tu instrumentami Duomo di santa Maria del Fiore którego budowę rozpoczęto w 1296 r., a ukończono w XV. Znajdują się tu dziłą takich artystów jak: Andrea del Castagno, Luca della Robbia, Donatello, Paolo Uccello i braci Zuccari Battistero di san Giovanni wykładane marmurem przechowuje w swym wnętrzu fresk „Giudizio Universale” – Buffalmacco Chiesa di santa Maria Novella z dziełami Giotta i freskiem Macaccio oraz Paolo Uccello Palazzo Pitti, ze znajdującą się w jego wnętrzu Galleria Palatina z dziełami Rubensa, Caravaggio i Tizano Ponte Vecchio najstarszy most we Florencji, na którym dziś znajduje się wiele sklepików. Zwiedzając Florencję warto również spróbować oferowanych tu, typowych dla Florencji potraw takich jak: Fettunta – serwowaną zwłaszcza w Listopadzie gdy zostają zebrane oliwki i zrobiona zostaje świeża oliwa z oliwek. Fettunta to tosty ze świeżą oliwą. Panzanella – placek z niesolonego chleba i świeżych warzyw takich jak pomidory, cebula i basylia, La pappa al pomodoro – zupa gotowana ze świeżych pomidorów z dodatkiem czosnku, bazylii i pieprzu, Casseruola alla fiorentina – makaron typu tagliatelle podawany z sosem szpinakowym, z dodatkiem grzybów, czosnku, estragonu i kawałków kiełbasy przykryty twarogiem z jajkiem. Ze słodyczy warto wymienić: Schiacciata con l’uva – winogrona z cukrem pudrem znajdujące się pomiędzy dwoma warstwami ciasta. Cenci – kokardki ze słodkiego ciasta usmażone i posypane cukrem pudrem, Brigidini – gofry o smaku anyżu, |
| | | Siena i prowincja Sieny | | | | | |
Włosi mówią, że Siena jest niczym obraz olejny namalowany w ciepłych barwach. To barwy nadane przez przyrodę i historię: barwy wina, cyprysów i łanów zboża, kamiennych kościołów romańskich i średniowiecznych festynów, lasów i winnic mieniących się czerwienią i żółciami. To także zdrojowiska i zamki, piękna przyroda i zabytkowe miasteczka.
Siena leży na trzech wzgórzach i dlatego nie spotkamy tutaj rozległych równin i dolin.
|  |  | | | | | | | Siena powstała za czasów rzymskich jako posterunek wojskowy. Przecinająca Sienę w średniowieczu droga Frankijska przyciągała do niej kupców i pielgrzymów. W XIII w. Siena osiągnęła szczyt swej świetności i bogactwa: powstały banki cieszące się uznaniem papieży. Można rzec, że miasto zastygło w tej epoce, a raczej przeniosło ją w przyszłość. Piazza del Campo jest odbiciem tej idei. Plac il Campo to arena il Palio - wyścigu konnego, będącego odbiciem zażyłych związków każdego Sieneńczyka ze swoją dzielnicą (kontrada). W Palio ściga się 10 zawodników jadących konno na oklep, każdy zawodnik pochodzi z innej dzielnicy Sieny. Palio odbywa się dwa razy w roku, 2 lipca i 16 sierpnia. | | | | | |  |  | | | | | | Siena to miasto żywotne, bogate i dumne. Na poparcie tego stwierdzenia wystarczy spojrzeć na imponującą katedrę il Duomo. Wzniesiona w najwyższym miejscu w Sienie - na szczycie wzgórza Santa Maria, nieukończona w XIV w., słynie z baptysterium i chrzcielnicy - prawdziwego muzeum rzeźbiarstwa oraz z dzieł Nicola i Giovanniego Pisano, Donatella, Michała Anioła i Pinturicchia. |  |  |  | | | | | | Prowincja Sieny dzieli się na kilka podregionów, różniących się od siebie krajobrazem: Vald'Elsa i Chianti senese Val di Merse i Crete senesi Val d'Orcia i Val di Chian
|
| | | | | | | Chianti | | | | Nazwą Chianti określa się w dokumentach XIII w. terytorium obejmujące okolice miasteczek Radda, Gaiole i Castellina, które wówczas podlegały jurysdykcji Florencji. Obecnie cały ten podregion żyje z produkcji win i z turystyki. Wiejski krajobraz Chianti to wzgórza o falistych, płynnych zarysach i urokliwe osady. Zamki, zagrody wiejskie oraz winnice sąsiadują tutaj ze sobą okolone zielenią, bujnie porastającą miejscowe wzgórza. |  |  |
| | Farma Merse | | | | Miasteczka, maleńkie osady, kościoły i wiejskie zabudowania pojawiają się tu i ówdzie w dolinach rzek Merse i Farma. Opactwo San Galgano to wspaniały zabytek architektury gotyckiej, będący symbolem tego terytorium.
Silny niegdyś Castello di Frosini (spełniał początkowo funkcję spedale, tj. schroniska) był miejscem postoju dla podróżujących gościńcem Via Massetana, który łączył Sienę z Massa Marittima, a dalej prowadził na obszar wzgórz Colline Metallifere.
Gminy leżące na tym terytorium przygotowują szlaki przyrodniczo-krajoznawcze i rezerwaty przyrody w celu rewaloryzacji swych bezcennych skarbów naturalnego środowiska. |  |  | | | |
| | | | Crete Senesi | | | | Obszar zwany le Crete Senesi leży w dolinach rzek Arbia, Ombrone i Asso, zajmuje terytorium rozciągające się między Sieną i Montepulciano, tzn. gminy: Asciano, Monteroni, Buonconvento, S. Giovanni 'Asso i tylko częściowo Sienę, Castelnuovo Berardenga, Trequanda, Pienza, Montalcino, Rapolano, S. Quirico Orcia. Ich łączna powierzchnia wynosi około 500 km kw. i stanowi tylko część całej powierzchni tychże wzgórz kredowych. Terytorium Crete Senesi odznacza się bogactwem źródeł i wód mineralnych, a także licznymi wodami termalnymi. |  |  |  |  |
| | | | | Val di Chiana | | | |
Ten podregion nazwaną "krainą cudownych wód" z powodu leżących na jego terytorium ośrodków zdrojowych. To skrawek ziemi, na którym nierozerwalnie splatają się ze sobą historia i przyroda. Oprócz zabytków Val di Chiana może poszczycić się trzema rezerwatami przyrody i jednym parkiem narodowym. Miasteczka Torrita i Montefollonico do dziś przypominają o dawnych wojnach, jakie Siena i Florencja toczyły tutaj między sobą w XIII w. Wzgórza dorzecza Chiany - naturalny łącznik między Val d'Arno i Val d'Orcia - zapraszają do wędrówek po polach, pastwiskach, od kościółka do kościółka, zaglądania do starych średniowiecznych fortów i obcowania z historią na łonie natury.
| | | |  | 
|
|
|
|
Notatnik
